Widziałam ich... (rozdział 11)

Przeniosłam się w jakieś dziwne miejsce. Wszędzie było ciemno. Nic nie widziałam. Nagle zobaczyłam światełko w tunelu. Czy mam do niego iść? Chyba nie mam innej opcji. Zaczęłam biec...Nagle znalazłam się w dziwnym miejscu. Jakby w chmurach. Przede mną stały dwie dusze.

-Mama? Tata?- spytałam z niedowierzaniem.

-Córeczko- wzruszyła się mama.

-Dlaczego umarliście? Dlaczego nie zostaliście ze mną?- mówiłam roztrzęsiona.

-Kochanie, już tak to jest... Inni umierają, a inny się rodzą- wytłumaczył mi tata.

-Ale wy byliście zdrowi, młodzi...

-Już nie tacy młodzi, skarbie- zaśmiała się mama.

-Wiemy, że już wszystko wiesz o swojej mocy- spojrzał na mnie tata.

-Wy... wiedzieliście?

-Oczywiście. Wiedzieliśmy o wszystkim... Sub-zero, Scorpion'ie...- zaczął ojciec.

-Właśnie... jak ci się układa ze Scorpion'em? Wiem, że to porządny mężczyzna. Wymarzony zięć- pochwaliła go mama.

-Mamuś... jest dobrze. Ale już nigdy go nie zobaczę... Przecież umarłam.

-Jesteś wspaniałą kobietą i nie zasłużyłaś na śmierć. Możesz wrócić, jeżeli tylko zechcesz- powiedziała.

-Chcę wrócić. Kocham was ponad życie- powiedziałam.

W tym momencie wróciłam do normalnego świata. Nade mną stały trzy osoby. Umięśniony mężczyzna z okularami przeciwsłonecznymi, kobieta z blond włosami związanymi w warkocz i Scorpion.

-Żyjesz- przytulił mnie mój chłopak i jakby płakał...

-Widziałam ich... widziałam- powiedziałam.

-To my zostawimy was samych. Chodź Sonya- rzekł mężczyzna i wyszedł z pomieszczenia z kobietą.

-Kogo widziałaś?- spytał Scorpion.

-Moich rodziców. Wiedzieli o mojej mocy. Wiedzieli wszystko...-rozpłakałam się.

-Elizabeth... spokojnie, nie płacz- pocieszał mnie.

-A tak w ogóle...Co się stało?-spytałam.

-Trucizna przedostała się do mózgu. Przestałaś oddychać. Johnny próbował cię uratować. Myśleliśmy, że umarłaś- pocałował mnie.

-Gdybyś umarła... nie wiem co bym zrobił. Jesteś moim całym światem. Moją lepszą połową. Nigdy mnie nie zostawaj. Nigdy. Kocham cię- dodał i złapał mnie za rękę.

-Możemy już wracać?- spytałam.

-Jasne. Pewnie Sub-zero umiera ze strachu o ciebie- złapał mnie delikatnie za rękę i znaleźliśmy się w świątyni.

-Pójdę do Sub-zero- chciałam wstać z łóżka.

-O nie, nie, moja droga. Ja pójdę do niego- rzekł i wyszedł z pokoju.

Po chwili wbiegł mój brat.

-Eli... żyjesz... kocham cię siostrzyczko- przytulił mnie.

-Też cię kocham braciszku. Przecież nic mi się nie stało. Zapomnijmy o tym- stwierdziłam.

-Jakie „zapomnijmy”? Teraz musisz wypoczywać. Zajmę się tobą- powiedział Scorpion.

-Nie jestem niepełnosprawna, żeby się mną zajmować- rzekłam, chociaż plecy bolały mnie piekielnie.

-Tak czy siak będę się tobą zajmować.

-Dobra to ja was zostawiam- mój brat wyszedł.

Scorpion usiadł obok mnie.

-Elizabeth, sama sobie nie poradzisz. Proszę, pozwól mi się tobą zająć.

-Dobrze. Kocham cię- zgodziłam się.

-Ja ciebie też- odpowiedział i pocałował mnie w czoło.

-Dzisiaj bardzo dużo się wydarzyło. Odpocznij- powiedział i zaniósł mnie na łóżko,jak zawsze. Położył się obok mnie i zasnęłam. Gdy się obudziłam nie było go. Stwierdziłam, iż pójdę do mojego brata. Weszłam do jego pokoju. Jego też nie było. O co tutaj chodzi? Gdzie oni są? Czy mnie zostawili? Co mam teraz zrobić?... 

Polsat tak bardzo. ;_; Dla osób, które pilnują mojego bloga jest rozdział :D Jak myślicie... dlaczego nie ma Sub-zero i Scorpion'a ? ;3 Piszcie ! :D