Ciemność (rozdział 10)

Zobaczyłam piękny, lodowy las.

-Tu jest... cudownie- powiedziałam zachwycona.

-Gdy spałaś, szukałem miejsca, które może ci się spodobać- złapał mnie za rękę.

Spacerowaliśmy oglądając śliczne widoki. Było bardzo spokojnie. Rozmawialiśmy, śmialiśmy się. Jednak coś zagłuszyło ciszę. Była to kobieta.

Kobieta z armią jej ludzkich sług. Schowaliśmy się za krzakiem.

-Kim ona jest?-spytałam cicho Scorpion'a.

-To Kitana. Przywódczyni ludzkiej armii. Jeden z naszych głównych wrogów- szepnął.

Nagle wziął kamień i rzucił go w drugą stronę. Kitana wydała rozkaz swojej armii, aby przeszukali las. Gdy kobieta została sama Scorpion wszedł z krzaków.

-Kitano... zostałaś sama. Już nikt cię nie usłyszy- rzekł.

-Jestem od ciebie silniejsza. Od ciebie i tej twojej kochanki- powiedziała i wskazała na krzaki, w których się ukrywałam.

Nie jestem słaba. Pokażę jej na co mnie stać. Wyszłam. Stanęłam przed nią i chciałam rzucić w nią kulą lodu. Ona jednakże uniknęła mojego ataku.

-Myślisz, że byle kuleczka może mnie pokonać?- roześmiała się.

-Elizabeth, proszę, zostaw ją- rzekł łapiąc mnie za bark.

Kitana nie dawała za wygraną. Wyciągnęła swój najostrzejszy wachlarz i rzuciła nim w moje plecy. Poczułam ogromny ból. Upadłam na ziemię. Scorpion oszalał. Cały zapłonął i pobiegł do kobiety. Wpierw urwał jej kończyny.

-Nie waż się jej tknąć- rzekł i zmiażdżył jej czaszkę.

Mężczyzna wrócił do mnie.

-Elizabeth, zaraz przestanie boleć. Zaufaj mi- wziął mnie na ręce i otarł łzę, która spływała mi po policzku. Teleportował się, lecz nie zabrał mnie do świątyni. Byliśmy w pomieszczeniu pełnym mechanizmów.

-Gdzie my jesteśmy?- spytałam resztkami sił.

-Jesteśmy u Cage'a. To nowoczesna pracownia. Tutaj cię wyleczą- odpowiedział i pocałował mnie w czoło.

Czułam się coraz gorzej. Bolało coraz mocniej. Jakby wszystkie moje wnętrzności umierały.

-Witaj Scorpion'ie. Co cię tu sprowadza?- spytał umięśniony mężczyzna.

-Elizabeth dostała wachlarzem Kitany- położył mnie na stolę.

Mężczyzna obejrzał zranione miejsce.

-Ten wachlarz był zatruty. Trzeba...

Już nic nie słyszałam. Ból zniknął. Ciemność. Jedynie ciemność.

Dzięki za przeczytanie. :D Oby rozdział się spodobał, bo dość długo nad nim siedziałam :>. Pozdrawiam Mateusza Ch., Mateusza M. i Filipa K :3 Jak myślicie.... co oznacza ta ciemność ? :3